poniedziałek, 23 września 2019 r.

Uroczystość Wniebowzięcia NMP


W katedrze gnieźnieńskiej noszącej wezwanie Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny odbyły się 15 sierpnia doroczne uroczystości patronalne. Uroczystej sumie odpustowej przewodniczył gnieźnieński biskup pomocniczy Bogdan Wojtuś.


„Wniebowzięcie Matki Bożej budzi w nas nadzieję. Mówi nam o zwycięstwie życia nad śmiercią, dobra nad złem. Może się wydawać niekiedy, że tego ostatniego jest więcej, że zwycięża i panuje nad światem. Ale tak nie jest! Więcej jest dobra w nas i wokół nas” – mówił w homilii bp Wojtuś.

Przypomniał także o przypadającej dziś 90. rocznicy Cudu nad Wisłą. Jak mówił, była to nie tylko jedna z największych i najważniejszych bitew Europy, ale swojego rodzaju tama, która zatrzymała napływ rewolucyjnej ideologii walki z Bogiem i Kościołem.

„Bolszewikom zależało nie tylko na zajęciu naszej ziemi. Oni nieśli ze sobą rewolucję, ateizm, walkę z Kościołem. Burzyli świątynie, niszczyli krzyże, zabijali duchownych i świeckich. Idea walki z Bogiem i Kościołem miała zatriumfować. Nie zatriumfowała dzięki temu wielkiemu zwycięstwu z 1920 roku” – przypomniał gnieźnieński biskup pomocniczy.

Na koniec nawiązał do sporu toczącego się wokół krzyża sprzed Pałacu Prezydenckiego. Zachęcał do sięgnięcia do oświadczenia wydanego w tej sprawie przez prezydium Konferencji Episkopatu Polski. Dodał również, że zamieszanie wokół krzyża wyrządza wielką krzywdę Kościołowi.

W Mszy św. uczestniczyli członkowie Kapituły Prymasowskiej, kapłani gnieźnieńskich dekanatów oraz licznie zebrani wierni. Wielu przyniosło bukiety kwiatów i ziół, które bp Bogdan Wojtuś poświęcił pod koniec Eucharystii. Po Mszy św. wierni mieli okazję obejrzeć wystawę poświęconą gen. Józefowi Hallerowi, którą otwarto 14 sierpnia w katedralnym Starym Kapitularzu.

Katedra pw. Wniebowzięcia NMP w Gnieźnie jest jedną z najpiękniejszych świątyń w Polsce. Jej budowę rozpoczęto w 1342 roku, tuż po powołaniu na stolicę arcybiskupią w Gnieźnie Jarosława Skotnickiego herbu Bogoria, człowieka światowego, wykształconego, bliskiego współpracownika króla Kazimierza Wielkiego. Prace zorganizowano tak, by w ich trakcie część świątyni mogła nadal służyć wiernym. Gdy wznoszono prezbiterium, nabożeństwa i Msze św. odbywały się w oddzielonym i zabezpieczonym romańskim korpusie nawowym. Gdy zaczęto go wyburzać i stawiać nowy, ludzie modlili się w nowej, gotyckiej części prezbiterialnej. Budowa gotyckiej katedry dobiegła końca w 1602 roku, kiedy to wykończona została wieża północna. Niemniej prace konserwatorskie, naprawy i przeróbki trwały przez kolejne wieki.

Katedra gnieźnieńska nazywana jest perłą architektoniczną i pomnikiem kultury polskiej. Jej wnętrze kryje mnogość bezcennych zabytków i dzieł sztuki, które wyszły spod pędzla bądź dłuta zarówno słanych, jak i anonimowych artystów danej epoki. Do najbardziej znanych należą spiżowe Drzwi Gnieźnieńskie, srebrna trumna kryjąca relikwie św. Wojciecha z osłaniającą ją konfesją będącą pomniejszoną repliką konfesji z Bazyliki św. Piotra w Rzymie. W katedrze zobaczyć można także płytę nagrobną abp. Zbigniewa Oleśnickiego oraz jedna z nielicznych, XVII-wiecznych kopii wizerunku Jasnogórskiej Pani w koronach ofiarowanych przez króla Władysława IV w 1635 roku.

bgk KAI

Polecamy