piątek, 18 października 2019 r.

List pasterski Prymasa Polski na I Niedzielę Adwentu

Umiłowana Rodzino Diecezjalna!


W dzisiejszą I Niedzielę Adwentu w naszych kościołach parafialnych rozbrzmiewa adwentowa pieśń: „Marana tha, przyjdź Jezu Panie, w swej chwale do nas zejdź!”.  On, nasz Zbawca i Odkupiciel, przyszedł już do nas, gdy nadeszła pełnia czasu. Dla nas żył, umarł i zmartwychwstał, a po swoim Wniebowstąpieniu w mocy Ducha Świętego nadal żyje i działa w swoim Kościele. „On przez pierwsze przyjście w ludzkiej naturze spełnił odwieczne postanowienie Boga, a nam otworzył drogę wiecznego zbawienia. On ponownie przyjdzie w blasku swej chwały, aby nam udzielić obiecanych darów, których, czuwając, z ufnością oczekujemy” (1 Prefacja Adwentowa).

 


Adwent zatem to czas oczekiwania na podwójne przyjście Pana: na Jego przyjście w znaku betlejemskiego Dziecięcia i na Jego powtórne przyjście na końcu czasów. Stąd w dzisiejszej Ewangelii Chrystus zachęca nas: „Lecz co wam mówię, mówię wszystkim: Czuwajcie!” (Mk 13, 37). Wierni wezwaniu Pana pragniemy dobrze wykorzystać podarowany nam czas i wraz z dzisiejszym psalmistą modlimy się: „Odnów nas, Boże, i daj nam zbawienie”.

 

Kościół naszym domem


Wraz z I Niedzielą Adwentu rozpoczynamy nowy roku liturgiczny i nowy rok pracy duszpasterskiej, któremu towarzyszy hasło: Kościół naszym domem. Kontynuuje on rozpoczęty przed rokiem trzyletni cykl pracy duszpasterskiej Kościoła w Polsce w myśl hasła „Kościół domem i szkołą komunii”. Rok 2012 poświęcony jest wymiarowi horyzontalnemu komunii. Założeniem programu jest budowanie chrześcijańskich relacji z bliźnimi na fundamencie komunii z Bogiem – przejście od doświadczenia bliskości Boga do doświadczenia bliskości człowieka.


Obraz domu niesie ze sobą głębokie treści. Od wieków jest symbolem tego, co szczególnie bliskie i drogie każdemu człowiekowi. W Starym Testamencie pod pojęciem domu rozumiano zarówno materialną budowlę, jak i wspólnotę rodzinną a także społeczność rodową i narodową. Dom jest dziełem Boga i człowieka. Psalmista jasno wyraża tę myśl mówiąc: „Jeśli Pan domu nie zbuduje, na próżno trudzą się jego budowniczowie” (Ps 127, 1).

Idea bosko-ludzkiego budowniczego domu kontynuowana jest w Nowy Testamencie. Św. Paweł podkreśla, że dom chrześcijański zbudowany jest na mocnym fundamencie, którym jest sam Chrystus Jezus (por. 1 Kor 3,11). Na tym fundamencie powstała wspólnota uczniów, zarówno wspólnota rodzinna, jak i wspólnota Kościoła powszechnego (por. 1 Kor 3,10). A zatem – jak poucza nas Apostoł Paweł – „Nie jesteście już obcymi i przychodniami, ale jesteście współobywatelami świętych i domownikami Boga – zbudowani na fundamencie apostołów i proroków, gdzie kamieniem węgielnym jest sam Chrystus Jezus. W Nim zespalana cała budowla rośnie na świętą w Panu świątynię, w Nim i wy także wznosicie się we wspólnym budowaniu, by stanowić mieszkanie Boga przez Ducha” (Ef 2, 19-22).


Domownikami tego Bożego domu – Kościoła – staliśmy się przez Chrzest św. Jako ochrzczeni nie należymy już do samych siebie, ale do Chrystusa, który za nas umarł i zmartwychwstał. Od tej chwili każdy z nas jest powołany do tego, aby na miarę swoich możliwości i talentów służyć swoim siostrom i braciom we wspólnocie Kościoła (por. KKK 1269). Jako chrześcijanie, świeccy i duchowni, jesteśmy Kościołem, a nie tylko w Kościele. Jesteśmy jego częścią. Każdy bez wyjątku. Nie jesteśmy w Kościele obcymi.

 

Archidiecezja Gnieźnieńska naszym domem


Diecezjalny Program Duszpasterski, który został opracowany na podstawie ogólnopolskiego programu, ma stać się inspiracją do większego zaangażowania wiernych świeckich w życie Kościoła, do budowania komunii międzyludzkiej, abyśmy w Kościele rzeczywiście nie byli ludźmi obcymi. W tym roku duszpasterskim pragniemy wypełniać wskazania bł. Jana Pawła II zawarte w Liście apostolskim Novo millenio ineunte, który na rozpoczęcie III Tysiąclecia wołał, aby „czynić Kościół domem i szkołą komunii: oto wielkie wyzwanie, jakie czeka nas w rozpoczynającym się tysiącleciu” (NMI 43). On już w dzień inauguracji swego pontyfikatu prosił, aby otworzyć drzwi Chrystusowi, a sam poprzez swoją heroiczną posługę apostolską wskazywał wszystkim drogę wiodącą do domu Ojca, w którym jako błogosławiony sam teraz przebywa.


Jako rodzina diecezjalna stanowimy część wielkiej wspólnoty Kościół powszechnego. W przyszły roku przypada 20.  rocznica  bulli papieskiej Jana Pawła II „Totus Tuus Poloniae Populus”, która w zasadniczy sposób zmieniła administracyjne oblicze Kościoła, który jest w Polsce. Reorganizacja ta miała na celu pełniejsze dostosowanie misji Kościoła – czyli wszechstronnie pojętej ewangelizacji – do warunków i wymagań, jakie stawiają czasy, w których żyjemy (por. Jan Paweł II, List do Kościoła w Polsce, 25 III 1992 r.).  Dzieło to, w którym jako Nuncjusz Apostolski bezpośrednio uczestniczyłem, objęło także archidiecezję gnieźnieńską. Z dniem 25 marca 1992 roku została zniesiona unia personalna łącząca archidiecezję gnieźnieńską i warszawską. Po 170 latach ordynariusz prymasowskiej archidiecezji zaczął na stałe rezydować w Gnieźnie. Nowy podział administracyjny stworzył możliwość bliższego kontaktu biskupa z wiernymi, gdyż ten stał się odpowiedzialny za jedną konkretną diecezję.


Okazją do ogólnodiecezjalnej refleksji będzie III Archidiecezjalny Kongres Parafialnych Rad Duszpasterskich i Ekonomicznych, ruchów, stowarzyszeń i grup apostolskich, które działają na terenie naszej archidiecezji. Kongres ten, który zaplanowany jest na dzień  21 kwietnia 2012 r., odbędzie się jednocześnie w trzech ośrodkach: Gnieźnie, Inowrocławiu i Wągrowcu. Mam nadzieję, że wydarzenie to przyczyni się do refleksji oraz wspólnego podjęcia działań mających na celu ożywienie tych struktur komunijnych działających w diecezji.


Z kolei przypadająca w przyszłym roku 150. rocznica śmierci sługi Bożej Pauliny Jaricot (czytaj: żariko), twórczyni Papieskiego Dzieła Rozkrzewiania Wiary i wspólnot Żywego Różańca, będzie okazją do jeszcze gorliwszego zaangażowania się na rzecz nowej ewangelizacji oraz zwiększenia aktywności grup Żywego Różańca, które zarówno w Kościele w Polsce, jak i w naszej diecezji, stanowią najliczniejszą grupę modlitewno-apostolską.

Ważną inicjatywą, która jest owocem realizacji ubiegłorocznego programu duszpasterskiego, są kontynuowane do dziś katechezy dla dorosłych pod tytułem „Warto wiedzieć” głoszone w gnieźnieńskiej Bazylice Prymasowskiej. To przedsięwzięcie może stać się inspiracją do wprowadzenia podobnych katechez w większych ośrodkach naszej archidiecezji. W duchu nowej ewangelizacji jest to ważna forma pogłębienia świadomości i wiedzy o Kościele będącym naszym wspólnym domem.

 

Parafia naszym domem


Ze względu na swój wspólnotowy charakter, parafia spełnia niezastąpioną rolę w ewangelizacji, a tym samym w posłudze duszpasterskiej (por. DA 10). Przedmiotem szczególnej troski duszpasterskiej w Kościele jest małżeństwo i rodzina jako wspólnota życia i miłości (por. KDK 48; FC 13; EV 42), a zatem pierwsza wspólnota, która przekazuje człowiekowi Ewangelię oraz prowadzi go do ludzkiej i chrześcijańskiej dojrzałości. Mając to na uwadze, zachęcam wszystkich duszpasterzy i małżonków do zapoznania się z katechezami  „Rodzina: praca i świętowanie” opracowanymi przez Papieską Radę ds. Rodziny. Mają one przygotować nas do VII Światowego Spotkania Rodzin w Mediolanie (30 maja - 3 czerwca 2012 r.) oraz zainspirować do wypracowania umiejętnego sposobu łączenia w życiu rodzinnym pracy i czasu na modlitwę, Eucharystię oraz wspólne świętowanie.


Inną formą pomocy małżonkom, szczególnie młodym, są specjalne Msze św. organizowane z okazji kolejnych rocznic ślubu. W czasie wspomnianej Liturgii eucharystycznej małżonkowie słuchają odpowiednio przygotowanego Słowa Bożego, odnawiają swoje przyrzeczenia małżeńskie i otrzymują specjalne błogosławieństwo umacniające ich na dalsze budowanie Kościoła domowego, który stanowią. Cieszy mnie fakt, że w wielu parafiach naszej archidiecezji jest praktykowana ta forma duszpasterskiej troski o małżeństwa i rodziny.


Szansą dla młodego pokolenia na pogłębienie więzi z parafią będącą naszym domem, jest katecheza parafialna dla młodzieży ponadgimnazjlanej. Jest ona również pomocą w wychowaniu młodych do odpowiedzialnej miłości i wyboru drogi życiowej. Dlatego, Drodzy Rodzice, w poczuciu odpowiedzialności za religijne wychowanie waszych synów i córek proszę, abyście dopilnowali udziału Waszych dzieci w tej formie katechezy, a duszpasterzy zachęcam, by do jej zorganizowania i przeprowadzenia powołali odpowiednie Zespoły pastoralne.


W dziele nowej ewangelizacji ważną rolę pełnią wierni świeccy, ciągle jeszcze nie biorący we właściwym stopniu udziału w życiu Kościoła. Parafie, które są najbardziej wysuniętymi placówkami Kościoła w jego kontakcie ze światem, muszą być otwarte na współpracę z diecezją, a poprzez nią z Kościołem powszechnym. Zachęcam zatem Księży Proboszczów do tworzenia Parafialnych Rad Duszpasterskich i Ekonomicznych. Rady te bowiem mogą wpływać na pogłębianie życia religijnego w parafii poprzez pomoc w odkryciu lokalnych akomodacji diecezjalnego programu duszpasterskiego oraz poprzez wprowadzanie ich w życie wspólnoty parafialnej.

 

Drodzy Bracia i Siostry!


Dzieło nowej ewangelizacji w archidiecezji gnieźnieńskiej pragnę powierzyć Wniebowziętej Matce Chrystusa. Ta, która zrodziła Zbawiciela, w duchowy sposób zrodziła również tych, którzy w Niego uwierzyli i żyją umacniani Jego łaską. Z Maryją – Matką Kościoła – pragniemy odkrywać piękno komunii z Bogiem i od Niej uczyć się miłości  i odpowiedzialności za Kościół, który jest naszym domem.

 

Na błogosławiony czas Adwentu, Świąt Bożego Narodzenia oraz Nowego Roku, drogiej mojemu sercu Świętowojciechowej Rodzinie Diecezjalnej z serca błogosławię

 

 

† Józef Kowalczyk

Arcybiskup Metropolita Gnieźnieński

Prymas Polski

Polecamy